Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Betrapt..!?

Het is alweer even geleden dat ik in Nederland op pad ben geweest,
en het is meteen een enerverend ochtendje..!
Na alweer een paar dagen met prachtig weer, heb ik eindelijk de kans er weereens op uit te gaan. Onderweg begint het te sneeuwen, niet gedacht dat nog mee te maken deze winter!

Als ik aangekomen ben zie ik dat er een mooie kleuring door de wolken heen komt. Verheugd loop ik met camera en statief over mijn schouder het gebied in. Geen hert te bekennen, maar wie weet wat verderop. Herten in de sneeuw staan nog op m’n verlanglijstje, dus ik hoop, ondanks dat het een heel dun laagje is, dat ik wat moois kan maken. Ben wat landschappen aan het fotograferen als ik wat zie bewegen, net op het moment dat ik m’n lens wil gaan wisselen. Een paar hindes in de verte..! Ze kijken rustig voor zich uit, nog een paar anderen staan te grazen. Terwijl ik de dieren vastleg zie ik een hele groep aankomen, toch weer mazzel vandaag..! Ze lopen rustig richting de hindes, die dan ook aan de wandel gaan. Er is inmiddels een prachtige, wat wazige zon zichtbaar achter de wolken, en samen met een dun laagje sneeuw en  wat mist kijkt het erg mooi op de heide!
Als ik verder loop zie ik een auto van Natuurmonumenten stoppen en de man die mijn kant op komt lopen kijkt niet zo vrolijk. Maar aangezien ik rond zonsopkomst naar binnen ben gelopen ben ik me van geen kwaad bewust en loop heel rustig verder. Door mijn stage bij Natuurmonumenten weet ik wel dat er wat discussies gaande zijn over het gebied, ook m.b.t. het publiek. Ik zie de man intussen naar me gebaren, en besluit toch maar even te wachten. Hij begint meteen op strenge toon te vertellen dat ik te vroeg in het park ben, en de herten verstoor. Ik vertel dat ik netjes om 7.30u naar binnen ben gelopen, met zonsopkomst, zoals ik het op internet heb gezien. Maar er wordt me wat dwingend medegedeeld dat de zon toch echt pas om 7.50u opkomt.

“Zie je het wild niet rennen? opgejaagd!” gaat ie verder op dezelfde strenge toon. “Nee”, zeg ik rustig, “dat zie ik niet, ze lopen gewoon heel kalm over het veld, dat zie ik wel”. Als ik ‘m dan ook nog vertel dat het een beetje onzin is terug naar de auto te lopen, aangezien het al bijna “tijd is”, weet ie kennelijk niet meer wat ie met me aan moet, en hij ziet het voor deze keer door de vingers, “maar de volgende keer..!” klinkt het toch nog wat dreigend terwijl hij al wegloopt. Ironisch genoeg zie ik na deze korte discussie een hinde weglopen die achter me stond. Heel dichtbij, alsof ze ons gesprek gevolgd heeft, en net doet alsof haar neus bloed en weer verder loopt om het tegen de rest “te vertellen”…Het groepje herten staat wat verderop en ook zij vonden het kennelijk niet nodig de benen te nemen. Gelukkig maar, ik was er even bang voor dat juist het gesprek ze verstoord zou hebben. Gelukkig kan ik nog wat foto’s maken, het is nog steeds prachtig !
Als ik na een poosje weer 2 auto’s tegenkom, waarvan de voorste meteen weer stopt, begin ik me toch af te vragen wat ik nu weer verkeerd doe. Ik zie dezelfde man uitstappen, hij is nog maar nauwelijks de auto uit en biedt direct zijn excuses aan, ik had gelijk voor wat betreft het tijdstip! Tja, daar heb ik zelf natuurlijk geen moment over getwijfeld, maar dat zeg je dan maar niet…. Na wat gekeuvel, waarbij mijn stage ook even ter sprake komt, krijg ik een visitekaartje in handen gedrukt…en dan moet ik wel een beetje lachen om deze plotselinge stemmingswisseling, en besluit dan dat het de hoogste tijd is om de auto weereens op te zoeken…


In deze galerij vind je enkele beelden van vanmorgen…

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Werk aan de muur

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen