Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Wie intimideert wie..?

Tja, zei ik nou een paar blogs geleden dat mijn katten zich niet druk maken ? (blog 1 zelfrespect) Misschien heb ik me toch vergist….

Mijn katten hebben een fijn jachtveld, namelijk het stuk wei achter mijn huisje. Lekker muisjes vangen, of gewoon achter de vlinders en libellen aanjagen welke ze meestal toch niet te pakken krijgen. Heel vermakelijk vinden ze dat.
En denk maar niet dat ze me een “kadootje” komen brengen, grommend wordt hun prooi verdedigt, want anders zijn ze ‘m kwijt. Ik kon het gewoon niet laten de diertjes te bevrijden als ik de kans kreeg.
Ik houd van mijn katten, maar ook van hun prooien, en dat wekt weleens tegenstrijdige gevoelens op, daar heb je weer zoiets..! Gelukkig voor mij en mijn katten heb ik dat inmiddels overwonnen, al vind ik het wel prettig als ze met respect voor mijn gevoelens “de show” van kat en muis elders opvoeren 😉

Sinds kort is het jachtveld van mijn katten verandert in een schapenwei, en dat is een beetje een tegenvaller.
Je denkt dan, hop, lekker tussen de schaapjes, maar nee….

Mijn katten hebben een wat langere vacht, en daar zit ‘m wellicht de kruks….
Als de schapenboer zijn dieren komt weiden neemt hij zijn Border collie mee, die ervoor zorgt dat ze ook echt in de wei belanden. Prachtig, denk je dan, maar de schapen zijn een heel andere mening toebedeelt. Ze hebben een enorme hekel aan die schenenbijtertjes, ze vormen een heuse bedreiging !
Staan de schapen eenmaal rustig te grazen, dan zijn ze het ook weer snel vergeten. Wat zijn dieren daar toch makkelijk in !

Maar dan ineens, twee “harige mormels” langs het hekwerk, en dat verandert alles ! Zien we het goed ? Klein uitgevallen Border collies ? Komop, erop af met z’n allen ! Als ze dan met een alerte, offensieve blik richting mijn katten lopen, kunnen deze alleen nog maar langzaam terugdeinzen…
Oeps, wat nu, zie ik ze denken, zal ik een hoge rug opzetten of toch maar niet ? Zoveel intimidatie tegelijkertijd zijn we niet gewend ! Wat willen ze van ons, die rare wollige beesten, en wat ruiken ze vreemd ! Soms wagen we ons iets dichterbij, als ons “baasje” met wat zachte manipulatie op ons inpraat. Maar ook de schapen blijken daar gevoelig voor, lieve woordjes, laten zich even afleiden… Lekker gekriebeld worden onder je kin en oren, heerlijk is dat. Maar zodra vanuit hun ooghoeken die “mormels” weer opduiken, moet er even gestampt worden, met een voorpoot op de grond, 1x is voldoende om ze angst aan te jagen ! Weg met die vervelende “Border collies” !

Tja, en zo heb ik dus toch een zwak punt ontdekt. Tegen zoveel schapengeweld zijn mijn zachtaardige katten niet opgewassen. Snel wegwezen dus, en dan op een afstandje “gewoon” weer lekker luieren in het zonnetje….en natuurlijk even wassen, ondertussen stiekem glurend naar die vreemde wezens in de wei, met “zo’n nonchalante, stoere blik” van, “ons krijgen jullie echt niet klein..!”

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Werk aan de muur

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen