Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Let’s go..!

Er loopt hier erg veel wild, maar ze fotograferen is best een kunst. Ze lijken zich het laatste jachtseizoen nog goed te herinneren, en laten zich niet zomaar vangen, en geef ze eens ongelijk!

Als ik door het bos loop probeer ik dan ook zo rustig mogelijk te lopen, om het wild niet op te jagen, en toegegeven, dat valt niet altijd mee, ik ben nou eenmaal een “hardloper”.
Maar zeker op plekken waarvan ik weet dat er veel wild loopt, lukt het me doorgaans mijn pas wat te vertragen, en zodoende sta ik dan ook regelmatig oog in oog met een wild zwijn, een ree of een hinde. Laatst trof ik zelfs een das, die met zijn neus uit de bosbessenstruiken tevoorschijn kwam, en een beetje verward begon te snuiven in de lucht. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar toen nam ie toch de benen.

En misschien denk je nu dat ik vast veel foto’s heb, maar dat valt eigenlijk best tegen…of mee, zo je wilt.
Als ze ineens opduiken vanuit het niets, en frontaal voor je staan, krijg je meestal niet de tijd om even “een kiekje” te maken. En om zo’n moment voor het dier in kwestie nou niet erger te maken dan het al is, houd ik me meestal maar gedeisd.

En natuurlijk, ze laten zich wel vaker zien, maar zo fotogeniek als tijdens een frontaaltje tref je ze meestal zelden.
De bossen zijn hier behoorlijk “rommelig”, wat heel goed is voor de natuur, dus daar hoor je me niet over, maar een mooie foto maken is niet zomaar vanzelfsprekend. Meestal lopen ze net achter een flinke bos takken, of heel ver weg, ergens tussen een paar bomen door of in wat hogere gewassen. Soms zie je ze kijken, zo van “pak me dan als je kan!” En nee, ik kan ze toch niet pakken…..

Maar je hebt momenten, dan is het geluk met je.
Als ik van veraf iets zie lopen ga ik er heel rustig naartoe, en als het kan ga ik op mijn hurken zitten, achter wat struikjes ofzo, zodat ze het niet direct in de gaten hebben. En omdat ik me “te gast” voel, en ze niet wil storen, wacht ik geduldig “mijn beurt” af.
Heb je pech, dan krijgen ze alsnog in de gaten dat er iets niet klopt, en gaan er snel vandoor. Heb je geluk, dan lopen ze misschien wel naar die mooie plek, en word je geduld beloond. Eigenlijk is het pas echt geslaagd als ik goed verscholen heb gezeten; ik mijn foto’s heb kunnen maken zonder verstoring, veel mooier kan het eigenlijk niet…

En het jachtseizoen? Dat komt er weer aan, en ze lijken het te weten. De laatste weken is het een stuk rustiger geworden, het lijkt soms bijna uitgestorven in het bos. Laten we dus maar hopen dat ze straks niet worden opgediend, tijdens een of ander kerstdiner, samen met wat paddenstoelen…..

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Werk aan de muur

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen