Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Sporen van vernieling…

Als je regelmatig in de natuur bent, zie je niet alleen al het moois, maar ook “sporen van vernieling”, of anderszins gebeurtenissen die schadelijk kunnen zijn voor de natuur. En de laatste tijd tref ik dit regelmatig aan, en dat zet me aan het denken…

Zo kwam ik laatst de resten van een adder tegen, in twee stukken was ie. De slang lag midden op het wandelpad. Als ik zoiets zie, rijst bij mij toch elke keer de vraag waardoor het is gekomen. Maar het antwoord moet ik natuurlijk schuldig blijven. Mijn kennis reikt niet ver genoeg om daar een oordeel over te vellen.
Wat me wel opvalt is dat ik vaak geneigd ben meteen de mens de schuld te geven, maar als ik dan verder denk weet ik dat het net zo goed een ander dier geweest kan zijn waaraan dit slachtoffer ten prooi viel.

Ook paddenstoelen vallen met bosjes om, en als ze dan net uit de grond gekomen zijn vind ik dat toch een beetje sneu. En ja, waarschijnlijk is ook de mens hier schuldig aan, of een paard met een mens er bovenop. Ze staan per slot van rekening vaak langs paden, en al lopend en pratend letten we er misschien niet zo goed op. Maar ook bepaalde diersoorten eten paddenstoelen, en misschien waren het wel wroetende zwijnen. Het hoe, wat en waarom weet ik niet precies, het behoort allemaal tot de mogelijkheden…
Alleen die platgetrapte kikker op het wandelpad, dat is vast echt mensenwerk geweest. De spin die er bovenop zat heeft er hopelijk nog van kunnen profiteren.

Bronsttaferelen
Een moment waarop mensen zich echt wat vreemd kunnen gedragen is zo rond de bronsttijd van de herten, en laat dat nou net in deze periode zijn…
Als ik een man stiekem weg zie schieten in het bos, een wildpaadje in, samen met zijn jachthond, en een dag eerder zelfs een dame fietsend op haar mountainbike, dan vraag ik me toch een beetje af waar het respect voor de dieren gebleven is. Met een stiekeme blik kijken ze dan nog even achterom; ‘zou ze het doorhebben?’
Of was die man met die hond toch een boswachter? Dan geeft ie in ieder geval niet het goede signaal af. Zie je het al voor je, als we dat allemaal zouden gaan doen? “Goed voorbeeld” doet volgen nietwaar? De herten zouden het ons niet in dank afnemen denk ik, ze zijn niet allemaal zo goed “getraind” als bij de Hoge Veluwe…of nemen die mensen soms een lekker appeltje mee?

Verantwoordelijkheid nemen
Vaak heb ik me eraan gestoord, aan bepaalde menselijke taferelen, en ik wil helemaal niet oordelen, zeker niet na al die blogs over bewustzijn. Ook ik verstoor de natuur, alleen al door mijn aanwezigheid, daar ben ik me terdege van bewust. Maar ondanks dat blijf ik wel vinden dat ieder mens zijn verantwoordelijkheid moet dragen; zo zouden bijvoorbeeld veel mountainbikers, die nu op allerlei minder geschikte plekken best hard door het bos fietsen, en vaak ook nog eens serieus van zich laten horen, op meer geschikte paden kunnen gaan rijden. Net zoals mensen die hun hond graag los laten lopen naar daarvoor aangewezen gebieden kunnen gaan, want ja, ook overdag laat wild zich weleens zien, het overkomt me regelmatig!
En wildpaadjes, de naam zegt het al, zijn paadjes voor het wild. Respecteer dat, neem je verantwoordelijkheid, juist tijdens de bronsttijd! Wij mensen houden ook van een beetje rust en privacy, toch? 😉
En ja, ook natuurfotografen mogen vaak best wat bewuster met hun omgeving omgaan, en gelukkig is daar steeds meer aandacht voor!

Als we nou allemaal een beetje meer rekening houden met elkaar en met onze omgeving, dan kunnen we deze “sporen van vernieling” misschien wat binnen de perken houden! Doe jij met me mee?

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Werk aan de muur

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen