Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Spoorzoekertje…

Het is voor het eerst dat mijn kat me luidruchtig wakker maakt
‘s ochtends, en me laat weten dat hij naar buiten wil. Hij zit voor mijn slaapkamerdeur, welke grenst aan de woonkamer, en ik kom er dan ook niet onderuit, hij lijkt heel hard te roepen “wakker worden!!”
Nog wat slaapdronken stap ik dan toch mijn bed maar uit, met enige tegenzin. Maar mijn kat heeft het vast geweten, want zodra ik een blik naar buiten werp word ik helemaal blij, sneeuw! De hoogste tijd om op te staan! Het is na achten en al aardig licht inmiddels, en nog geen kwartier later sta ik in het bos. 

Dit dunne laagje sneeuw verandert de wereld totaal. Het is een beetje grauw, maar ik geniet met volle teugen van deze schoonheid, en dit is nog maar een begin, want het wordt nog veel mooier als de winter straks dikke vlokken sneeuw naar beneden laat vallen.

Dierensporen
Maar ondanks alle pracht, ben ik vandaag erg afgeleid, afgeleid door allerlei sporen op het pad, ik vraag me af waar ze me naartoe leiden. Eerst denk ik gewoon een hondenspoor te zien, maar omdat ik de menselijke sporen mis die je daar normaal gesproken bij verwacht, denk ik aan een vos.
De poten volgen alle paden, en ik concludeer dat vossen graag over wandelpaden lopen, lekker makkelijk….net als wij. Maar ook herten, reëen en zwijnen lopen vaak hele stukken over de paden, maar gaan dan verderop het bos weer in. Alleen de vossen, die volgen het gehele pad wat ik ook aan het volgen ben, of moet ik zeggen dat ik het hele pad volg wat de vossen gevolgd hebben? Ze lijken dezelfde wandeling gemaakt te hebben als ik, wat grappig 🙂

Ik kijk even op, als ik er wat foto’s van probeer te maken; zouden dezelfde dieren van deze sporen mij nu aan het spotten zijn, denk ik bij mezelf, terwijl ik hun sporen vastleg? Een komisch idee vind ik dat. Daar waar ik normaal juist altijd om me heen kijk op zoek naar wild, kijk ik vandaag alleen maar naar de grond zo lijkt het, gefascineerd door alle afdrukken die ik tegenkom, ik zie nauwelijks wat er om me heen gebeurd.

Maar vele sporen verder blijkt de verrassing des te groter, ik zie toch wat bewegen verderop! Sneeuw verraad alles, het is een reegeit, ze steekt een pad over, zo weer nieuwe afdrukken creëerend in de natte, witte ondergrond. Ja sorry, maar ook dat blijft me nog even fascineren…

En thuisgekomen ? Daar gaat mijn speurtocht gewoon verder, zoekend naar de pootafdrukken in mijn dierensporenboekje, maar ook naar de poot van mijn statief, want die is er vanaf gevallen; ik wil dat ook deze de volgende keer hun sporen weer kunnen achterlaten!

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen