Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Snuffeltherapie…

Schreef ik afgelopen zomer nog over mijn katten en de schapen achter in de wei, die elkaar angst wisten aan te jagen; inmiddels staan er andere schapen, Drentse heideschapen als ik me niet vergis, ze stonden er zomaar ineens. Een wat schichtig schapenras, en eigenlijk helemaal niet geschikt voor een normaal weilandje, zoals kenners aangeven. Maar misschien kun je niet alle situaties over een kam scheren, want blij verrast zie ik dat de schapen zich al snel thuisvoelen en zich niet zoveel aantrekken van hun omgeving. 

Actie en reactie
Mijn katten lijken het voorval van afgelopen zomer echter nog niet vergeten, ik zie ze bijna denken, ‘alweer van die rare beesten in ons jachtveldje!’ Ze kijken bijna beledigt!
Maar deze schapen zijn anders, en helemaal niet zo intimiderend als die andere dieren waarmee ze toen kennis hebben gemaakt, en welke in een lange rij naast elkaar kwamen aanlopen zodra mijn katten in hun zichtveld kwamen, met opgeheven hoofden op ze neerkijkend, en stampend met hun voorpoten op de grond.
Deze schapen daarentegen, lijken zich nauwelijks iets van hen aan te trekken, kijken hooguit even op, maar grazen dan lekker verder; kennelijk vormen ze geen bedreiging voor de kudde?
En zoals dat gaat met actie en reactie, krijgen mijn katten al snel meer vertrouwen in de nieuwkomers, en ze wagen zich dan ook voorzichtig in de wei. Eerst de ene, Mannetje, en later zie ik ook Moosje in het gras lopen, ondertussen nog wel die wollige beesten in de gaten houdend, en op gepaste afstand natuurlijk, want je weet maar nooit…

Maar vanochtend zie ik iets onverwachts, als Mannetje weer onder het hekwerk doorkruipt en opkijkt met een alerte blik; een van de schapen komt zijn kant opgelopen.
Wat nu? Denk ik bij mezelf, het voorval nieuwsgierig volgend. Ze lijkt vrij rustig, niet agressief, eerder voorzichtig waarschuwend? Mannetje laat zich niet intimideren deze keer; ze kijken elkaar een poosje aan, maar als het ‘m wat te lang duurt snuffelt Mannetje vervolgens quasi ongeïnteresseerd aan wat grassprieten, doet net alsof z’n neus bloed. Het schaap waagt zich wat dichterbij, alles blijft vriendelijk, geen stampende voorpoten deze keer, en als ze elkaar dan van een afstandje besnuffelen, met de neuzen op gelijke hoogte, kan ik het niet laten mijn camera erbij te pakken, wat een schattig gezicht! En wat een wereld van verschil met de vorige keer! 

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen