Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Onbegrepen…

Een belangrijke factor tijdens mijn bewustwordingsproces was dat ik me vaak onbegrepen heb gevoeld. Waarschijnlijk geldt dat ook voor ‘de andere partijen’, die tegenover me stonden…dachten deze dat ik het spoor helemaal bijster was. Als je dit ook doormaakt begrijp je zeker wat ik bedoel 😉
Zo’n reactie is op zich heel logisch en helemaal niet vreemd, want zo’n plotselinge verandering, andere denkbeelden en overtuigingen, zijn voor de mensen die tegenover je staan vaak nauwelijks te bevatten. Die ander gaat per slot van rekening nog uit van jouw, maar ook van hun eigen ‘oude’ patronen. Dus doorbreek je die patronen, dan ga je zeker weerstand ondervinden van je omgeving.
Voor mij gold, hoe meer weerstand ik ondervond, hoe meer uitleg ik wilde geven, waardoor ik alleen maar meer onbegrip terugkreeg. Achteraf zag ik wel dat ik beter mijn mond had kunnen houden, bepaalde dingen niet te begrijpen zijn als je het zelf niet doormaakt.

Die weerstand maakte het er niet gemakkelijker op. Dat ik niet begrepen werd vond ik niet vreemd, wat ik lastiger vond was dat anderen niet bereid waren het te accepteren en te respecteren, maar in plaats daarvan me tot rede probeerden te brengen.
Eerder al waren er allerlei situaties ontstaan waardoor mijn gemoedsrust erg uit balans raakte. Voor mij zat er op dat moment niks anders op dan die situaties los te laten, mijn eigen weg te gaan volgen, hoe pijnlijk dat ook was.

In diezelfde periode maakte ik gevoelsmatig pieken, maar vooral veel dalen mee. Met andere woorden, ik zat in een depressie, en dat maakte ook dat ik alleen maar eenzamer werd, mensen met een boog om me heen gingen lopen; ze vonden dat ik ‘niet bij de pakken neer moest gaan zitten’, per slot van rekening had iedereen weleens een mindere periode.
Maar toen diezelfde mensen me op een bepaald moment ineens weer ‘nodig hadden’, en dan heel vriendelijk kwamen aankloppen alsof er niks gebeurd was, besloot ik er zelf met een boog omheen te lopen, en ben ik ‘nee’ gaan verkopen. En zo vielen er steeds meer mensen af…En dit alles was nog maar het begin van ‘mijn vluchtperiode’.
Ik accepteerde het allemaal zoals het kwam, had er vrede mee, ook al deed het even pijn elke keer, het gaf me ook ruimte in mijn hoofd, minder ballast en zorgen, ik kon steeds meer mezelf zijn, al ging dat proces dus heel langzaam.
Na verloop van tijd werden de depressies dan ook minder, omdat ik beter met situaties kon omgaan, ik steeds minder ballast met me meedroeg, buiten mezelf, maar ook binnenin mezelf, omdat ik angsten overwon, en daarmee gemakkelijker dingen los kon laten waarvan ik me eerder afhankelijk had gemaakt. Ook wilde ik niet meer continue aan andermans verwachtingen voldoen, zoals het hen uitkwam, omdat ook zij zich afhankelijk maakten van mij. Zoiets werkt altijd twee kanten op.

En dat het gevolg was dat ik daardoor veel tijd alleen doorbracht vond ik niet erg, dat had ik zelfs nodig. In eerste instantie omdat zo’n verandering een heleboel ‘oud zeer’ naar boven brengt; loslaten van mensen en situaties is niet gemakkelijk, ik werd er keer op keer mee geconfronteerd, met de bedoeling om vervolgens weer verder te kunnen. Dat is het licht na de duisternis zou je kunnen zeggen, die pieken en dalen die zich steeds opnieuw herhaalden, loslaten en weer doorgaan. Het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten, laat dat duidelijk zijn, zeker niet omdat het zich continue bleef herhalen, alsof je in een oneindig diepe put valt. Alle ballast moest verwijderd; de pijnen en angsten die voortkwamen uit mijn ‘oude patronen’, veroorzaakt door afhankelijkheid, verwachtingen en controle willen houden over mijn leven. Pleasen en gepleased worden, wat alles te maken heeft met goedkeuring en afwijzing, want dat is waar het veelal om draait in een menselijk leven, niet alleen bij mij dus….

Dit hele proces is ‘me overkomen’, ik werd er als het ware ingezogen, door alle drastische veranderingen in mijn leven. Het voelde niet als een bewuste keuze op dat moment, maar meer als ‘ik kan niet anders, ik moet dit doen’. Het is zoals Jim Carrey in deze video aangeeft, het voelt als een kracht die groter is dan jijzelf. Een gevoel wat heel sterk overheerste, me een kant opduwde naar zelfstandigheid en vrijheid, een ervaring die ik nooit iemand heb kunnen uitleggen, omdat het ook niet uit te leggen is als je het zelf niet ervaart of hebt ervaren…en dat was soms moeilijk, dit alles alleen te moeten ervaren en doormaken, niemand te hebben met wie ik het echt kon delen.
Nu vind ik het niet meer zo belangrijk, of iemand het nu wel of niet begrijpt. Ik ken mijn waarheid, en dat is het enige wat telt.
En voor degenen die het niet begrijpen, dat spijt me oprecht, maar dit is mijn enige waarheid, en die leef ik…..

Leren over emotionele intelligentie (EQ) en intuïtie? Kijk dan bijvoorbeeld eens op deze pagina van ‘mens en gezondheid’, maar ook op deze informatie.

Meer leren over verschillende soorten intelligentie?
Bekijk dan ook deze informatie, maar ook deze informatie.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen