Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

diepe zielsconnectie

Wanneer je, zoals in mijn geval, je tweelingziel ontmoet, heb je het gevoel alsof je het missende puzzelstukje hebt gevonden. Een stukje van jezelf wat je nooit hebt kunnen vinden. Het is een diepe zielsconnectie.
Ik had toentertijd nog nooit gehoord van zielsconnecties en tweelingzielen, daar was ik veel te nuchter voor, en alles behalve spiritueel. Maar daar kwam verandering in, door deze ontmoeting. Niet zomaar, heel langzaam maar zeker kwam dat besef naar boven…
Ik wist het zeker, dit is de ware, iets waar ik nooit echt in geloofd had. Maar het gevoel was heel sterk, en het liet me niet meer los. Voor hem voelde het ‘alsof we elkaar al heel lang kenden’…

Ik had geen flauw idee waarin ik terechtkwam toen onze relatie een feit werd. Over een tweelingzielenproces had ik nog nooit gehoord, en ik begreep dus niet wat me overkwam; de werkelijkheid was als een wervelstorm!
In het begin waande ik me op een grote roze wolk, ik werd bedolven onder de complimentjes, hij was lief en heel zorgzaam. Zo had ik het nog nooit eerder ervaren, en ik kon m’n geluk niet op! Maar na een poosje begonnen er langzaam maar zeker wat gaten te vallen in deze prachtige wolk, op een heel subtiele manier, dat wel.
Zo nu en dan gaf hij me het gevoel dat ik ‘beter kon’, ik niet genoeg mijn best deed om hem ‘te pleasen’. Dat ging allemaal ‘tussen neus en lippen door’, maar duidelijk genoeg om ‘de hint’ te begrijpen. Dat werd steeds een beetje meer en erger, en zo was hij het ene moment heel lief en zorgzaam, maar het andere moment ineens ronduit denigrerend en vernederend. De subtiliteit was verdwenen. Het maakte me onzeker en angstig, want de liefde die ik voelde ging diep, maar de werkelijkheid was erg moeizaam.

Ik had een bepaalde kwetsbaarheid ontdekt, waarvan ik wist dat het echt was, maar waar ik niet te diep in durfde ‘te graven’ uit angst voor wat er naar boven zou drijven, maar het maakte me wel vergevingsgezind. Ik was ervan overtuigt dat zijn lieve kant echt was, en ook hij graag wilde dat het zou werken tussen ons, al was het een gevecht en werden de verwachtingen steeds hoger. Die drukten steeds zwaarder op mijn schouders, en op de relatie. Soms was er weer een opleving, maar dan volgde er al snel weer een neerwaartse beweging.
Dat er aantrekkingskracht was tussen ons, dat was zeker, maar hoe we met elkaar moesten omgaan was een ware zoektocht; diepliggende angsten zorgden ervoor dat we niet verderkwamen in de relatie, we steeds weer op een dood punt uitkwamen. Gevoelens werden niet uitgesproken, daar waar ze wel uitgesproken hadden moeten worden. We waren te onzeker en bang om waarheden onder ogen te komen, met emotionele reacties tot gevolg. Want ja, we hebben elkaar pijn gedaan, door wederzijds onbegrip. Daarmee legden we elkaars pijnpunten bloot. Zo deed hij dingen die duidelijk aangaven dat hij zich niet echt inleefde in mijn gevoelens, hij ging over grenzen heen, en mijn reacties waren pittig! Iets waar hij weer moeite mee had. Hij begreep in bepaalde gevallen gewoonweg niet wat hij ‘fout deed’, hij wist gewoonweg niet beter op dat moment, zo realiseerde ik me later.

En dat is precies wat een tweelingzielenproces in gang zet.
Door deze ‘push en pull’ acties worden pijnpunten geraakt die voortkomen uit aangeleerde patronen. Door deze herhaaldelijk ‘aan te raken’ kun je ze helen. En ja, dat doet pijn, maar om ‘het licht’ te bereiken, moet je nou eenmaal eerst door de duisternis…

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen