Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

over mijn fotografie

Ik heb jullie al het nodige verteld over mijn leven de afgelopen jaren, waarin ik veel tijd alleen heb doorgebracht.
Natuurfotografie is een bezigheid die je gelukkig prima alleen kunt doen, veel fotografen geven er zelfs de voorkeur aan, maar voor mij was het een enorme drempel in het begin. Ik was sowieso nooit graag alleen, en als ik alleen was, dan toch het liefst in mijn eigen vertrouwde omgeving, daar waar ik me prettig en veilig voelde.
Maar toen ging het bergafwaarts met mijn leven, ik zat minder goed in mijn vel door allerlei omstandigheden. Dat was het moment dat ik me ertoe heb gezet om alleen op pad te gaan. Een erg grensverleggende actie dus!
Eerder ging ik altijd met mijn toenmalige vriend of met groepen op pad, en daar kon ik echt van genieten. Maar ook alleen vond ik het heerlijk; ik kon nadenken over mijn leven, maar er was ook ruimschoots afleiding door al het moois om me heen, waardoor ik echt ‘in het nu’ kon zijn. Ik voelde me ook zeker niet bedreigt, al kreeg ik er regelmatig commentaar over, meestal van andere vrouwen die ik onderweg tegenkwam, omdat ik als vrouw zijnde zo alleen door het bos liep. Maar nooit heb ik een gevoel van onveiligheid ervaren, integendeel, mensen spraken me vaak aan omdat ik een camera bij me had, vroegen dan of ik iets moois had gezien.
Maar ik zal ‘het afkloppen’, alhoewel ik inmiddels al jarenlang met grote regelmaat alleen de natuur in ga, en het me eigenlijk alleen maar goede dingen brengt. Zo is het ‘mijn meditatie’, mijn manier om in beweging te blijven, het geeft me heel veel om van te genieten, en natuurlijk geeft het me een heleboel herinneringen, al dan niet fotografisch vastgelegd.

Maar voordat het zover was, na die eerste fase waarin ik alleen op pad ging, heb ik een periode gehad waarin ik helemaal niet op pad ging, alleen als het strikt noodzakelijk was. Ik leefde als een kluizenaar, letterlijk.
Maar ook dat heeft me veel gebracht. Het was een periode waarin ik depressief was, ik had het nodig om in mezelf te keren, te ontdekken wie ik was en waarom. Ik schaamde me er niet voor, ik luisterde simpelweg naar wat mijn lichaam en geest me vertelden te doen. Depressies laten je weten dat je een knop om moet zetten, je dingen in je leven drastisch moet veranderen, niet meer en niet minder, zo ervaarde ik het.
En omdat ik het accepteerde nam ik het voor lief dat ik mezelf dus beperkte in alles, ook met fotograferen.

Ik ging macro’s maken in de tuin, en dat viel in eerste instantie niet mee. Het was een grote tuin, maar het was vooral een tuin met veel gras en fruitbomen, er was een moestuin en een kippenhok, maar ook enkele ‘cottage’ borders die inmiddels wat verwaarloost waren, er groeiden nog maar weinig bloemen in. Maar hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer ik de mogelijkheden ging zien. En gelukkig werkten wilde bloemen en insecten soms mee om iets moois te kunnen maken.
Zo was er een experimentje ‘mieren’, welke waanzinnig leuk zijn om te fotograferen. Ik vond dan ook steeds meer manieren om me ermee te vermaken. Daarna volgden er allerlei andere fotografische mogelijkheden, ik ging steeds meer zien, en de foto’s werden steeds beter. Eigenlijk ontdekte ik dat ik wat meer een eigen stijl ontwikkelde door het alleen fotograferen.
Groepen kunnen je enorm helpen, zeker in het begin, als je de basis onder de knie wil krijgen, en later om je te ontwikkelen. Maar alleen fotograferen geeft wel een extra dimensie aan jouw persoonlijke fotografische ontwikkeling, althans, zo ervaar ik het. En daar waar ik het samen fotograferen in het begin erg miste, zo zag ik er nu de voordelen van in als ik alleen fotografeerde, ik kreeg er steeds meer plezier in.

Later kwam er een periode waarin ik veel buiten was, urenlang wandelde, maar weinig echt mooie foto’s maakte, voornamelijk vanwege het licht. Ik ging namelijk doorgaans overdag op pad, in plaats van op de mooiste momenten van de dag. Maar het was zoals het was, ik deed wat goed voelde voor mij op dat moment.
Daarop volgden er momenten waarop ik weer steeds meer ’s ochtends en ’s avonds op pad ging, en daardoor werden de foto’s weer beter, en de belevingen mooier.
Ook in de natuur ervaarde ik dat mijn fotografie zich ontwikkelde. Ik beperkte mezelf vaak door niet al mijn spullen mee te nemen, meestal alleen mijn camera en een enkele lens, en soms het statief, maar vaak ook niet. Door die beperkingen groeit je creativiteit, en dat kan je enorm helpen in je fotografische ontwikkeling.
Een andere beperking die ik mezelf oplegde was dat ik eigenlijk altijd in de omgeving fotografeer(de), en ook dat helpt je in je ontwikkeling, en het creëren van een ‘eigen stijl’ gaat als vanzelf, ook al snak je soms best naar iets heel anders voor de lens. Ik had er gewoon geen zin in om het ‘te ver van huis’ te zoeken, dus ook dat accepteerde ik.
Inmiddels ben ik op een punt aangekomen dat ik graag weer wat meer van deze wereld zou willen zien, dichtbij, maar ook ver weg. Weereens andere dingen te beleven en fotograferen lijkt me echt geweldig! Maar alles op zijn tijd, ik laat me gewoon meevoeren door wat het leven me brengt, maar ik weet zeker dat de tijd van nieuwe avonturen nu heel dichtbij is 🙂

Meer van mijn foto’s zien? Bekijk dan mijn galerijen

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen