Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Verstoord?

Het wordt steeds belangrijker onder fotografen om het wild niet te verstoren, dat is in ieder geval een onderwerp wat momenteel hoog op de agenda staat zo lijkt het.

Tja, denk ik dan, maar wat betekent dat precies?
Veelal ben ik gewoon aan de wandel, vaak ’s ochtends vroeg, soms ook overdag, en jawel, ook dan tref ik regelmatig wild aan. Soms hebben ze me niet in de gaten, en dat laat ik dan ook graag zo, maar in veel gevallen zien zij mij eerder dan ik hen zie, en dan gaan ze er meestal ook snel vandoor. Overdag heb ik meestal geen camera bij me, dus dan ben ik ook ‘niet op jacht’, maar vooral heel blij verrast als ik toch iets tegenkom.
’s Ochtends heb ik wel altijd mijn camera bij me, maar ook dan ben ik gewoon aan de wandel en zie ik wel wat mijn pad kruist. Of dat nou wild is of gewoon een mooie scene ergens, het maakt me niet uit, genieten staat voorop, en dat kan ook prima zonder wild te spotten.

Vanmorgen, toen ik met de auto bij de plaats van bestemming kwam, stonden er een reegeit en een bok op een akker achter wat groen, tegenover de parkeerplaats waar ik wilde zijn. Fraai tegenlicht lichtte ze mooi uit, maar helaas, zij hadden mij natuurlijk al horen aankomen, en besloten toch de benen te nemen, en ik wilde ze niet meer opjagen dan ik al deed. Jammer van de foto.
Toen ik naar de overkant liep om het bos in te gaan, zag ik bij het omkijken dat ze beiden gewoon hun vertrouwde plek weer hadden ingenomen. Dus ja, ik heb ze verstoord, maar al heel snel daarna, tijdens mijn wandeling naar de overkant, vonden ze me toch niet storend genoeg om er echt vandoor te gaan kennelijk, en vervolgden zelfs hun bezigheid, snoepen van de vers opkomende gewassen op het akker. Geef ze eens ongelijk 😉

Na een poos kom ik bij een bosje met jonge aanplant, gewoon langs het wandelpad, zoals gebruikelijk eigenlijk, en ik zie ineens een reebokje verscholen tussen het groen. Ik had alleen mijn camera met lens bij me, dus geen statief of andere spullen. Ik kon dus gemakkelijk een foto maken, het bokje had me per slot van rekening al gezien, en de camera hing om mijn nek, dus waarom niet? Verstoord? Ja, alweer….maar gewoon tijdens een wandeling over een wandelpad, in alle onschuld zogezegd.
Hij ging er vandoor, samen met zijn maatje die ook ergens verscholen had gestaan, maar wederom verplaatsten ze zich maar een klein stukje. Ik zag ze iets verder naar achteren gewoon weer verdergaan met wat ze aan het doen waren, eten dus, redelijk onverstoord zoals het op mij overkwam.

Weer een stuk verder loop ik het pad op om weer terug te gaan richting de auto, en tegelijkertijd komt er een reebok tussen de bomen vandaan en loopt ook het pad op. Hij ziet me direct, maar het maakt ‘m niets uit, hij zigzagt heel rustig aan wat over het pad, kijkt tussentijds soms even op naar mij, maar eet gewoon lekker van het gras aan de zijkant van het pad, en heeft ook nog tijd om zich even te wassen. Na een paar keer zigzaggen kijkt hij me weer even aan, en dan loopt ie rustig weer het bos in om zijn tocht te vervolgen. Met dank aan de reebok heb ik wat plaatjes kunnen maken, niet bepaald ragscherp, het was een beetje donker, maar ach, toch een hele leuke ochtend zo met al dat wild :-))

Toen ik even later wegreed met de auto, nadat ik net een stukje over de weg had gereden, kwamen er alweer twee reeen mijn kant op gerend vanuit het bos. Ook verstoord? Waarschijnlijk wel, maar niet door mij deze keer 😉

En hoe erg is het nou eigenlijk echt, dat verstoren, vraag ik me dan af? Dieren verstoren elkaar ook. Roofvogels die boven weilanden hangen op zoek naar prooien die zich continue bewust zijn van het gevaar wat letterlijk boven hun hoofd hangt, of een vos die gebieden afstruint naar prooidieren? Eigenlijk is het allemaal eten en gegeten worden in de natuur?
En de vogels in de tuin of in het bos, die verstoren we ook continue?

Tuurlijk moeten we niet heel bewust met zijn allen nesten en dierensporen gaan volgen in de wetenschap dat je het wild zult verstoren, alleen maar voor een mooie foto. Maar om nou op elke slak zout te gaan leggen lijkt me persoonlijk wat overdreven. En wie bepaald wat wel of niet kan? Ik denk dat jijzelf als fotograaf moet inschatten hoe de situatie is, en of het verantwoord is de foto te maken.
Zolang als je niet bewust achter wild aan gaat jagen, of ze bewust bang maakt omdat je die foto perse wil, lijkt het me niet echt een probleem.
Als ik merk dat een dier echt angstig is, laat ik het sowieso met rust, desnoods door even te wachten tot het dier zijn weg heeft kunnen vervolgen, en ja, daar laat ik soms een foto voor schieten….de beleving blijft voorop staan, altijd, maar laten we ook niet te krampachtig zijn met zijn allen alsjeblieft, want zoals met alles in het leven draait het ook hier om de juiste balans…

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen