Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

gelukzoekers

Gisterenochtend, nadat ik na een heldere droom wakker werd, zette dat me aan het denken. Meestal is dat over iets wat je eigenlijk al weet, maar waar je je dan nog bewuster van wordt. Om een lang verhaal toch een beetje kort te houden, kwam het erop neer dat ik me realiseerde dat ik best veel fouten heb gemaakt in mijn leven, terwijl ik ondertussen ook veel oordelen had over anderen. Goed beschouwt bedacht ik me dat we allemaal fouten maken in ons leven, en dat ze niet eens zoveel van elkaar verschillen, als je er goed over nadenkt. Het bracht me een beetje in een melancholische stemming, dus ik besloot te gaan wandelen, weer even terug ‘in het nu’.

Op een voor mij nieuwe wandelplek, waar ik spontaan stopte, gewoon omdat ik er langskwam, volgde ik netjes de pijlen. Een geel vierkant bordje met een zwartomrande pijl erop die netjes startte in de buurt van de parkeerplaats.

Ik geniet van de wandeling, ben weer snel terug ‘in het moment’, weg van alle gedachten die die ochtend passeerden. Totdat ik bij een punt kom waar ik in verwarring raak.
Ik ben al een tijdje aan de wandel als daar ineens dat paaltje verschijnt met die twee bewuste pijlen erop. Beide bordjes met dezelfde vierkante vorm en gele kleur, met ook weer dezelfde zwartomrande pijlen erop. Alleen is de ene pijl geel, net zoals het bordje zelf, en de ander is wit, de kleuren zijn lastig van elkaar te onderscheiden. Ooit was ik cartograaf, en ik denk bij mezelf, wie verzint er nou twee pijlen op dezelfde route die zoveel op elkaar lijken? Maar…geen oordelen meer. Tja, lastig soms, als je ego het weer even overneemt 😉
Al snel besluit ik voor links te kiezen, puur op m’n gevoel, maar eerlijk gezegd ben ik de draad serieus kwijt, en in gedachten doe ik een schietgebedje. Ondanks het prachtig kronkelende pad door het bos, geniet ik er steeds minder van, en ik denk dat ik misschien wel een lange afstandspad aan het lopen ben, ongemerkt. Ik heb geen borden gezien aan het begin van de route, en ben zomaar de pijl gaan volgen, er volledig op vertrouwend. Per slot van rekening waren er niet meer aanwijzingen geweest dan die ene pijl. Het is ook nog eens erg benauwd, niet de fijnste omstandigheden voor een fikse wandeling, dus ik wil niet te lang wegblijven, en ik ben al best een poos onderweg.

Maar, plotseling zie ik dan toch een hoofdpad door de bomen heen, ik kan er alleen niet gemakkelijk komen. Er vanuitgaande dat het pad er naartoe zal leiden loop ik gewoon door. Totdat er een hele scherpe bocht volstrekt de andere kant opgaat, ik zet direct de rem erop. Ik heb het inmiddels aardig warm gekregen, dus ik denk, nee, dat doe ik maar eens niet, dan kom ik nooit meer terug. En op precies datzelfde moment zie ik tot mijn grote vreugde een heel klein paadje naar dat hoofdpad toelopen, daar waar ook een bankje staat. En voor ik het in de gaten heb sta ik ineens bij een witte paddestoel die me aanwijzingen geeft, maar ook een straatnaambordje. De straatnaam is bekend, gelukkig, maar er is nog steeds een keuze tussen links en rechts, alweer…..eerlijk gezegd, ik heb wederom geen flauw idee, ook niet met witte paddestoel…

Het is redelijk druk op het hoofdpad, in tegenstelling tot de rest van de wandeling die meer ‘in het bos’ ligt. Als ik echter de eerste de beste passant op de fiets aanspreek, blijkt deze zelf verdwaald te zijn, dus dat schiet niet echt op 😀 Maar dan komt de volgende, en die is slim, hij heeft een (gratis 😉 ) route-app, het geluk lacht me weer toe 😀 En omdat hij dezelfde kant opgaat, loop ik een stukje met ‘m mee.
Ik kom erachter dat ook deze anonieme wandelaar op zoek is naar zichzelf, het geluk eigenlijk (ik kom ze steeds vaker tegen).
Hij is niet echt tevreden met zijn baan, heeft ook een poosje een burn out gehad. Hij wandelt erg veel van plek naar plek, is bijna nooit thuis, en gaat dan ook (wild) kamperen. Hij is een echte natuurliefhebber, speciaal geïnteresseerd in bomen, maar ook in planten, alhoewel hij ook enthousiast wordt bij het zien van een reebokje.
Maar zodra we ietsjes later langs een landgoed lopen met ‘het bekende statige gebouw’ maakt hij een wat verlekkerde indruk, alsof hij het tentje direct zou willen verruilen voor dit ‘kasteel’. Een beetje verward door het contrast, reageer ik dat (wild)kamperen en wandelen toch veel fijner zijn dan jezelf opsluiten in zo’n enorm gebouw, ook al oogt het prachtig?
Ik geloof dat hij daar nog niet helemaal over uit is, en vind dat geld je wel degelijk geluk kan brengen. Wie ben ik om daar tegenin te gaan? Al denk ik dat hij nog wel wat wandeltochten in de natuur nodig zal hebben om zich te realiseren dat die natuur, de vrijheid, hetgeen is waar hij echt zijn geluk uithaalt, in ieder geval niet uit het geld, ook al is het best handig om er wat van te hebben….

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen