Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

evenwicht, echte rijkdom

Toen ik vanmorgen wakker werd na wat je gerust kunt noemen, een chaotische heldere droom, gingen mijn gedachten verder, over de afgelopen jaren van mijn leven, en de verbanden die er zijn geweest tussen situaties waarin ik belandde.

Elke keer dat ik geconfronteerd werd met andere, weer nieuwe partijen, waren dat partijen met veel geld en bezittingen. Maar in alle gevallen durf ik wel te zeggen dat deze partijen, meestal stellen, niet gelukkig waren. Ze waren zichzelf volledig kwijt durf ik wel te stellen.
Soms gaven ze dat ook toe, zagen ze het zelf, en hoopten ze dat ik degene zou zijn ‘die ze eruit zou trekken’, letterlijk of figuurlijk. Maar andere keren wilden ze het laten lijken alsof ze het leven van hun dromen leidden, tegen beter weten in waarschijnlijk.
Tja, als je een poosje met deze mensen omgaat prik je vanzelf door de façade heen, en zie je dat ze vooral een gevecht met zichzelf voeren, met het leven.

Soms werken ze heel hard, om leegtes op te vullen. Pauzes zijn schaars, het is een continue go, go, go, alsof het leven één grote wedstrijd is.
In andere gevallen laten ze anderen juist graag die leegtes opvullen, door die anderen voor zich te laten werken, en als je mazzel hebt werken ze mee, willen ze het samen doen. Het hangt er vanaf waar deze persoon een goed gevoel van krijgt (voortkomend uit ervaringen uit het verleden).

Dat is niet wat je zegt, ‘een gezonde manier van leven’, maar een geforceerd leven, noem het gerust ‘overleven’.
De balans, dat evenwicht, is ver te zoeken bij deze mensen, en ze begrijpen ook niet zomaar hoe ze een gebalanceerd leven kunnen leiden. Ze worden gek als ze ‘rustig aan moeten doen’, of anderen ‘niet meer voor zich kunnen laten werken’, of wat ze dan ook willen van die ander. Het kan ook best iets anders zijn, als het ze maar een zogenaamd ‘goed gevoel’ geeft…een gevoel van ‘alles onder controle’…

Maar echt? Is dat het gevoel?
Het is eerder gevoelens wegstoppen, om dat ‘innerlijke kind’, dat beschadigde kind, een ‘veilige plek’ te geven, te beschermen dus. Te verstoppen voor de buitenwereld, zodat niemand ziet dat je beschadigt bent, want dat voelt als een zwakte nietwaar? Je hebt het gevoel dat je gefaald hebt.
Je straalt liever macht uit, hebt graag veel geld en aanzien, zodat niemand ziet wie jij daadwerkelijk bent, althans, wie jijzelf vindt dat je daadwerkelijk bent. Want de kans is groot dat je een heel laag zelfbeeld hebt ontwikkeld, je houd niet van jezelf.

Dat zelfbeeld is ontstaan toen je een kind was. Je bent een muurtje om je heen gaan bouwen, en hebt dat de rest van je leven verder uitgebouwd. Je wordt steeds minder toegankelijk voor de buitenwereld. En als je met de buitenwereld te maken hebt, zien die anderen niet de persoon die je werkelijk bent. Ze zien een persoon die sterk en zelfverzekerd overkomt, je speelt een spel om jezelf ‘overeind te houden’ in deze boze wereld.
Dat spel vergt nogal wat van een mens, maar je wordt er steeds beter in. Zo goed zelfs, dat je er zelf in gaat geloven, of in ieder geval sterk in wil geloven.
Je schakelt ‘bepaalde functies’ uit, die ‘jouw wereld’ kunnen vertroebelen. Je bent ook niet zomaar bereid ‘deze rol’ los te laten. En misschien speel je wel meerdere rollen, en heb je meerdere, noem het taartpartjes (compartimenten) gecreëerd, waarin deze rollen duidelijk worden.
Op het moment dat je ‘een andere rol wil spelen’ sluit je het vorige partje volledig af. Je speelt de rol die voor jou op dat moment het meest ‘veilig’ voelt, je bescherming biedt, het gevoel geeft van ‘alles onder controle’, of in ieder geval zoveel mogelijk.
De andere rollen, of partjes, ben je op dat moment even helemaal vergeten, soms voor korte tijd, soms voor langere tijd. Ze zijn er wel, maar je hebt ze wederom ‘veilig opgeborgen’, achter slot en grendel.
Op deze manier kun je je volledig concentreren op dat ene ‘veilige partje’, hoef je je niet bezig te houden ‘met het grotere geheel’. Ondertussen hopend dat niks of niemand de partjes zal ‘doorbreken’, om zo jouw ‘huidige, veilige partjesstructuur’ omver te werpen.

Dat gevoel van veiligheid is slechts een laagje vernis over een beschadigde ondergrond. Het gaat je niet echt beschermen, ook al voelt dat misschien een tijdje zo. Maar dan slijt de vernislaag, en komt je beschadigde kind weer tevoorschijn. Tijd voor een ander taartpartje dus, en misschien is het wel weer tijd voor een hele nieuwe?

Maar….is het niet een veel beter plan om die hele taart gewoon eens overboord te gooien?
Dat innerlijke kind wil er heel graag uit, weg uit die gevangenis van taartpartjes en rollen die niet bij ‘m passen!
Dus durf je kwetsbaarheid te laten zien! Dan pas ben je echt sterk! Dan pas verdien je echt aanzien! Kwetsbaarheid is het mooiste wat je kunt laten zien aan de wereld.
Dan pas zul je gaan ervaren wat echte rijkdom en succes betekenen, je bent eindelijk (be)vrij(d)! En echt, mensen zullen je erom waarderen, zelfs als ze het niet laten blijken (door hun eigen onzekerheid).

Dus, ik herhaal het nog maar eens, stel je hart open naar de buitenwereld, bevrijdt jezelf van al die lasten, en speel eindelijk de rol die je al die tijd al had moeten spelen, namelijk die van je pure zelf 😀

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen