Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Reeënfluisteraar?

Wauw, wauw, wauw, wat een bijzondere ochtend was het weer! Ik kan het nog altijd niet helemaal bevatten, maar het gebeurde echt. Wat precies? Ik ga het je nu vertellen…

Het was weer behoorlijk mistig vanmorgen, een mooie kans dus om die magische plek van afgelopen zondag nog een keer te bezoeken. Deze keer met mijn camera en groothoeklens, hopend op dat prachtige plaatje (zie voorgaande blog). Ik had wel een idee hoe ik wilde lopen, maar ik werd afgeleid door een paar reeën onderweg, wat maakte dat ik meteen al een geslaagde ochtend had.

De eerste was een reegeitje, niet al te groot, en waarschijnlijk nog redelijk jong. Om eerlijk te zijn had ik haar helemaal niet gezien, of eigenlijk wel, maar ik zag haar aan voor een paaltje, ja sorry….
Er stonden er een aantal langs het pad, en ze stond precies tussen twee palen in. Maar bewegende palen heb ik nog niet eerder gezien, dus ik pakte mijn grote lens erbij, en jawel, het was een reegeit.
Ze was niet al te bang en liet me eerst wat foto’s maken voordat ze op haar gemakje verder liep. Ik heb haar verder met rust gelaten, want achter wild aanlopen vind ik niet zo’n goed idee.

Ik liep de hoek om, en daar stond iets verderop nog een reegeit. Het schoot even door me heen dat het de moeder van die ander zou kunnen zijn?
Hoe dan ook, we keken elkaar aan, en na een poosje dacht ik, ‘ik draai me maar even om, want ik wil haar niet opjagen’. En zo draaide ik me dus heel rustig een kwartslag om en deed alsof ik naar iets anders keek. Toen ik niet veel later opzij keek zag ik dat ze er nog stond, wat bewegend met haar hoofd, niet helemaal begrijpend wat er gebeurde zo leek het. Toch leek ze me redelijk te vertrouwen, want niet veel later liep ze rustig naar mijn kant van het pad de berm in, en begon van het gras te eten. Mij ondertussen in de gaten houdend. Ik mocht haar wel gewoon fotograferen, ze liet het rustig gebeuren…waarvoor mijn dankbaarheid natuurlijk 🙂
Omdat ze op het pad stond waar ik langs wilde om ‘mijn magische plek’ te vinden, besloot ik toch een andere route te kiezen, zodat ze ongestoord haar gang kon gaan.

Pas veel later, toen ik alweer richting de auto liep, stond ik nog een keer oog in oog met een ree, een bokje deze keer.
Ik dacht meteen weer aan mijn trucje van eerder, en ik probeerde het nog een keer.
Rustig keerde ik het bokje de rug toe, nadat we elkaar even hadden aangekeken. Niet zo’n vriendelijk gebaar misschien, maar reeën schijnen het prettig te vinden 😀 Een blik over mijn schouder vertelde me dat het bokje nog altijd op dezelfde plek stond, en zich zelfs waste, zonder verder op mij te letten. Daarna verplaatste hij zich heel kalm naar een klein denneboompje niet ver bij ‘m vandaan, en begon met zijn kop langs het boompje ‘te wrijven’ om zijn geurspoor achter te laten. Hij leek het goed te vinden dat ik deze voorstelling fotografeerde; tussendoor keek hij me nog even aan alsof ie wilde zeggen, ‘moet je ook doen, het is echt heerlijk!’
Toen ie vervolgens klaar was met zijn showtje, paradeerde hij gewoon voor me langs het bos in, alsof er niks aan de hand was. Maar jeetje, wat een bijzondere ervaring! Ik voelde me echt even een soort reeënfluisteraar, en daarom alweer, wauw, wauw, wauw!

En die ‘magische plek van afgelopen zondag’? Die weet ik nu ook te vinden. Helaas was de mist al opgetrokken toen ik er langskwam, maar geduld loont. En misschien wel dit weekend, want er is alweer mist voorspelt de komende paar dagen 😀

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen