Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Wandelfotograaf..?

Ik voel me momenteel een wandelfotograaf, maar waarom is dat zo?
Nou ja, het mag duidelijk zijn, ik wandel meer dan ik fotografeer op dit moment. En waarom dat zo is? Dat is misschien wat minder duidelijk voor jullie als lezers. Want daar waar ik eerder veel wandelde als een soort van meditatie, wandel ik nu omdat er gewoon te weinig fotografisch interessante plekken zijn, en ja, natuurlijk werkt het daarnaast ook meditatief.

Het bos, en ook open plekken in het bos, zijn hier op veel plaatsen letterlijk bezaaid met ‘dood hout’, zoals men dat noemt. Het lijkt erop dat er overal flink gesnoeid en gezaagd wordt, en het snoeiafval ter plekke neervalt en nooit meer wordt verplaatst. Het wordt dus een rommeltje op de bosbodem zou je kunnen zeggen. Er zijn plekken waar meer dan de helft bedekt ligt met dode takken of bomen.

Dood hout is goed voor de natuur, en als natuurfotograaf ben ik natuurlijk ook een natuurliefhebber, en ik heb er dus begrip voor, al vind ik momenteel wel dat we misschien een beetje overdrijven? Maar ach, dat is slechts mijn oordeel nietwaar? Al vroeg ik me vanmorgen wel een beetje af wat ‘de normale wandelaar’ ervan zou vinden. Geniet deze nog steeds net zoveel van de natuur met een heleboel dode takken en bomen als in tijden dat dat stukken minder was? Degenen die echt om zich heenkijken bedoel ik dan 😉
En dode bomen zijn wat mij betreft trouwens vaak best mooi, en ook fotogeniek, maar dat snoeiafval? Dat ziet er erg onnatuurlijk uit als je het mij vraagt, maar zal daarom vast niet minder waardevol zijn voor de natuur? Niet dat het er toe doet, het is wat het is, en de natuurorganisatie, in dit geval Staatsbosbeheer, zal er vast goede redenen voor hebben. Naast het feit dat dood hout goed is voor de natuur, scheelt het vast ook geld en inzet, omdat niet alles verplaatst hoeft te worden.

Hoe dan ook, dat is dus de reden dat ik meer wandel dan fotografeer, en dat is prima. Ik geniet van de wandelingen, ook al sta ik dus soms versteld van de hoeveelheid ‘rommel’, als je het het zo noemen wil. En ja, ik zou ook heel graag meer mooie foto’s maken, want daar geniet ik nog meer van dan van het wandelen op zich, omdat ik er helemaal in op kan gaan. Zeker als de sfeer echt magisch is, is dat vaak zo overweldigend dat het een gevoel geeft van ‘dit alles te willen delen met de rest van de wereld, om te laten zien hoe mooi de natuur is’. Juist als de omstandigheden ‘in de normale wereld’ niet ideaal zijn, zoals tijdens mist, regen en sneeuw, is de natuur vaak op zijn mooist.

Ook voor de natuurfotograaf brengen deze omstandigheden natuurlijk uitdagingen met zich mee. Maar uiteindelijk gaat het om de natuurbeleving en vervolgens om het resultaat, voor mij althans. Mist en sneeuw zorgen ervoor dat ‘de rommel in de natuur’ vervaagd, en het maakt dat je mooie, sferische beelden kunt schieten. Die beleving is geweldig, en vaak sprookjesachtig mooi…

Maar helaas, het is niet altijd mistig, en sneeuw is al helemaal zeldzaam hier, dus die confrontatie met dat dode hout blijft. En het is hier momenteel zoveel dat het niet eens meer een uitdaging is, het is op veel plekken gewoonweg onmogelijk om een mooie, rustige foto te maken. En daarom blijft het op dit moment dus veelal bij wandelen met zo nu en dan een foto. En op zichzelf is daar helemaal niks mis mee, zolang als ik mijn doelen maar voor ogen blijf houden. Uiteindelijk wil ik toch echt een natuurfotograaf zijn die toevallig ook graag schrijft, en van dat laatste kan zelfs het dode hout me niet weerhouden 😀

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen