Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Openheid

Je hebt misschien gemerkt dat ik steeds meer openheid geef met betrekking tot mijn ervaringen de afgelopen jaren. Niet dat ik ze allemaal nog precies kan benoemen, daarvoor leef ik teveel ‘in het nu’, en misschien wil ik ze ook niet allemaal benoemen. Sommige ervaringen zijn gewoon privé, niet alleen voor mij, maar ook voor de betrokkenen; ik wil niemand in diskrediet brengen.

Openheid is ook een vorm van angst overwinnen, je laat daarmee je masker zakken naar de buitenwereld. Ik kan inmiddels ook zeggen dat het fijn is om dat te doen, ook al heb ik geen flauw idee wie het allemaal leest. Misschien mensen die geïnteresseerd zijn in bewustwording of bepaalde onderwerpen die ik behandel, en misschien zijn er mensen die meer geïnteresseerd of nieuwsgierig zijn naar mij als persoon? Joost mag het weten 😉
Hoe het ook zij, voor mij maakt het niet uit dat de lezer niet zichtbaar is, ik doe dit in eerste instantie voor mezelf, ik krijg er meer zelfvertrouwen door. En natuurlijk hoop ik ook dat ik anderen ermee kan helpen en inspireren, of eigenlijk weet ik dat ik dat doe door de enkele reactie die ik zo nu en dan krijg, en voor mij is dat genoeg.

Praten over angsten kan een gevoel van schaamte met zich meebrengen, zo ook het reageren erop. Dat is een gevoel wat ikzelf de afgelopen jaren ook heb ervaren. Alleen al het schrijven van deze blogs vond ik heel eng om te doen, maar het ging als het ware vanzelf. En eenmaal van start ga je door. Het begon allemaal heel algemeen, minder persoonlijk, dat kwam veel later pas aan bod. Ik schaam me er niet meer voor, omdat ik ook die angst heb overwonnen. Ik ben wie ik ben, en ik ben blij met wie ik ben, met al mijn positieve en negatieve eigenschappen. En door er meer open over te schrijven (zonder anderen in diskrediet te brengen), kan ik ook anderen helpen en inspireren.

Weet dat als je zoiets doormaakt je niet de enige bent, integendeel, er zijn massa’s mensen die hetzelfde doormaken, en vaak in een bepaalde vorm van isolement leven. Zeker in het begin kan ook dat heel beangstigend zijn, je voelt je ‘alleen op de wereld’, niemand die jou nog begrijpt, en je hebt geen idee ‘waar het naartoe gaat’, en dat is geen gemakkelijke positie.
Pas veel later, als je begint te wennen aan het alleenzijn, en je je steeds meer realiseert dat je ‘niet meer past in een wereld van manipulatie en illusies’, dringt het langzaam tot je door dat je steeds dichterbij jezelf komt, omdat je die beïnvloeding buitensluit. Zou je dan weer terug gaan naar ‘die oude wereld’, dan zullen mensen je proberen terug te halen naar ‘die illusie’, je gaan beïnvloeden, zodat jij ‘weer een van hen bent’.
En natuurlijk ben je een van hen, maar je denkbeelden zijn aan het veranderen. Je zit niet meer ‘op dezelfde golflengte’, spreekt niet meer dezelfde taal, en geloof me, dat gaat enorm wringen. Mensen denken dat je van je padje af aan het raken bent, en misschien denk je dat zelf ook nog in het begin. Maar op een gegeven moment kun je niet anders meer dan ‘je oude leven loslaten’, en weet je dat je niet van het pad af bent geraakt, maar juist op weg bent naar jouw authentieke zelf. Puurder, eerlijker kan gewoon niet.
Je doet het ook niet omdat je mensen wil kwetsen die je achterlaat, maar omdat je gewoon niet meer ‘in dat leven past’, het is als een broek die sterk gekrompen is. Tijd dus voor iets nieuws, iets wat beter past, en later, als je eenmaal door de mallemolen heen bent, zul je een broek vinden die past als gegoten. En dat is waar je al die tijd naar op zoek bent geweest.

Dat je die broek niet zomaar vindt mag duidelijk zijn, daar moet je wel wat voor doen. Je moet je authentieke zelf namelijk eerst leren kennen, leren ontdekken, want deze heeft zich nooit eerder echt geuit. Je authentieke zelf zat achter een masker verscholen, en nu mag je dat masker gaan loslaten. Beetje bij beetje kruimelt het af, net zolang tot jouw authentieke zelf naar buiten komt. Daarvoor moet je alles ten diepste ervaren, als in een heftige rollercoaster. Maar deze rollercoaster brengt je bij die authenticiteit. En ben je dan eindelijk zover dat je je authentieke zelf hebt gevonden, dan durf je jezelf te zijn, zonder schaamte, met openheid dus. Iedereen mag jou zien zoals je bent, en dat is even wat anders dan je gewend was. Maar geen zorgen, want je krijgt rustig de tijd om aan die rol te wennen, ook al zou je soms willen dat het (veel) sneller ging. Maarja, goed werk heeft nou eenmaal vaak tijd nodig he? 😉

Voor mezelf sprekend kan ik zeggen dat ik blij ben met deze ervaring, ook al heeft het me ook veel gekost, letterlijk en figuurlijk. En ik zal er altijd aan moeten blijven werken, zodat ik niet weer word opgeslokt door ‘die andere, manipulatieve wereld, die wereld van illusies’. Maar het maakt me sterker en bewuster, en het laat me steeds beter zien wat ik echt wil met mijn leven, zodat ik een puur en authentiek leven kan leiden. En laten we eerlijk zijn, wie wil dat nou niet?

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen