Natuurbeleving in Beeld

Fotografie & Tekst: MASJA PRINSEN

Een vloed aan emoties

Ik ben naar onderstaande muziek aan het luisteren, misschien wel de mooiste muziek die ik ooit heb gehoord. Ik heb er regelmatig naar geluisterd de afgelopen jaren, en het roert me elke keer tot emoties.

Het is alsof de hele film nog eens word afgespeeld, de film van de afgelopen jaren en hoe het allemaal begon.
Met mensen die ik heb achtergelaten, niet omdat ik niet meer om ze geef, maar omdat we gewoonweg niet meer dezelfde taal spreken. Ik moet mijn eigen weg volgen, of ik en die anderen dat nou leuk vinden of niet. En zo geschiedde….en het heeft een ander mens van me gemaakt, een mens wat zich steeds meer bewust wordt van deze wereld en hoe deze gevormd is, hoe wij gevormd zijn, allemaal, zonder uitzondering. Al komt de een er beter vanaf dan de ander.

Jezelf beschermen ten aanzien van ongezonde patronen en situaties is geen gemakkelijke opdracht, je weet dat de anderen het ook niet gemakkelijk hebben en toch laat je ze los. Je moet voor jezelf kiezen, om ervan te leren meer bewust in het leven te staan, zodat je die ongezonde patronen niet blijft voeden. Ik kan alleen maar hopen dat ook die anderen ervan leren, gaan begrijpen waarom ik deze stap genomen heb.

Het is geen wedstrijd om goed of fout, het is vooral een strijd om die ongezonde patronen ten opzichte van elkaar te doorzien en los te laten. Soms zijn daar rigoreuze stappen voor nodig, wanneer jij die patronen inderdaad doorziet. Die stappen zijn vaak rigoreuzer dan waar je op hoopt op zo’n moment. Het is een strijd, omdat je niet los wil laten, maar dan komt toch dat onvermijdelijke moment waarop je niet meer anders kunt. En dan volgt de strijd van jezelf en anderen vergeven, om door te kunnen gaan met je leven, zonder een eeuwigdurend schuldgevoel.
De ander(en) zien dat waarschijnlijk heel anders, maar daar zit ‘m ook de kruks, jullie spreken niet meer dezelfde taal. De ander zal proberen je weer dezelfde taal te laten spreken als voorheen, hun taal, maar daarvoor is het te laat. Eenmaal ‘over de brug’ kun je niet meer terug, en dat is niet te verklaren aan mensen die dit zelf niet ervaren, het is gewoon een feit, een feit waar je mee moet leren leven…..

Mochten de mensen die je hebt achtergelaten ook dezelfde taal zijn gaan spreken, dan is het uiteraard weer mogelijk om op een gezonde manier contact te maken (als beide partijen daar behoefte aan hebben). Maar wel pas als ze te taal goed hebben leren beheersen, het verschil kennen tussen gezonde en ongezonde patronen…

Ik heb bovenstaande foto gekozen vanwege ‘de emoties’. Water staat symbool voor emoties, en de vogel vliegt als het ware over ‘een vloed aan emoties’, dat is ongeveer zoals ik me nu voel…

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2015- Masja Prinsen – Natuurbeleving in Beeld

facebook | Twitter | 500px | Mijn werk bij Wallstars

error: Fotos & Teksten © Masja Prinsen